คือการที่นักแสดงมีความเชื่อในสถานการณ์นั้นและเชื่อในความต้องการของตัวละครที่ตนเองแสดงอยู่ ความเชื่อนี้ อ.สดใส พันธุมโกมลให้ชื่อว่า “มนต์สมมุติ” (Magic If) เปรียบเสมือนมนต์ขลังที่ทำให้ละครกลายเป็นความจริง นักแสดงสามารถแสดงออกด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความจริงใจ
การเชื่อใน “มนต์สมมุติ” จะทำให้นักแสดงมีสมาธิกับบท “เชื่อในบท” ซึ่งจะนำไปสู่การ “คิดแบบตัวละคร” แต่การเชื่อนั้นนักแสดงจะต้องควบคุมให้ได้ แยกแยะให้ออกว่านี่คือ “ศิลปะ” ไม่ใช่ชีวิตจริง
การเชื่อใน “มนต์สมมุติ” จึงสำคัญกับนักแสดงมาก การที่นักแสดงยังมีอาการตื่นเต้น เกร็ง ไม่มีสมาธิ ลืมบท แสดงไปแบบไม่มีความจริง ไม่คิดในแบบที่ตัวละครคิด ส่วนใหญ่จะเกิดจากยังไม่เชื่อใน “มนต์สมมุติ” เมื่อตัวเราเองยังไม่เชื่อแล้วจะทำให้ผู้ชมเชื่อการแสดงของเราได้อย่างไร
บทเรียน1-5 นี้คุณครูได้เคยสอนไว้ในการเริ่มต้นของทุกๆคลาสการแสดง ลองทบทวนดูนะครับ เพราะบางทีเมื่อเราทำงานไปได้ซักพักอาจจะมีอะไรให้คิดมากมายจนหลงลืมบทเรียนนี้ได้
Cr: ขอขอบคุณหนังสือ “วันสดใส” อ.สดใส พันธุมโกมล
ภาพจาก hypable.com
64 SixtyFour Studio 