บทที่1.ความจริงใจกับการแสดง

บทที่1.ความจริงใจกับการแสดง

หลายครั้งที่เราชมละครแล้ว รู้สึกขัดใจกับการแสดงของนักแสดงที่ เล่นเกินบทด้วย ท่าทาง สีหน้า การพูด หรือเล่นน้อยจนเราไม่รู้สึกอินไปกับการแสดงของนักแสดงคนนั้นเลย

และหลายๆครั้งที่เราชมละครแล้วจะรู้สึกร่วมไปกับเนื้อหาและบทบาทของผู้แสดง เราจะน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว รู้สึกรันทดหดหู่ไปกับนักแสดง รู้สึกถึงความฮึกเหิมความเป็นนักสู้ของตัวละคร

นั่นคือการแสดงที่เรามักเรียกว่า เล่นได้สมบทบาท หรือเล่นไม่สมบทบาท แต่ในฐานะของนักแสดงเราจะเรียกว่า “การแสดงอย่างจริงใจ”

การแสดงอย่างจริงใจ เป็นสิ่งสำคัญที่สุดของนักแสดง นักแสดงต้องจริงใจในบทบาทของตน เราจะไม่แกล้งทำเป็นรู้สึกหรือแสดงเพื่ออวดโชว์ฝีมือ เพราะจะเป็นการแสดงที่ขาดพลังขาดความแนบเนียนลึกซึ้ง

นักแสดงที่สามารถนำความจริงใจเข้ามาสู่บทบาทการแสดงได้ จะทำให้การแสดงนั้นน่าเชื่อ สมบทบาท ผู้ชมก็จะรู้สึกคล้อยตามและประทับใจ

การแสดงอย่างจริงใจ เกิดขึ้นได้จากการเรียนการแสดง คุณครูผู้สอนการแสดงจะให้แบบฝึกหัด เพื่อให้นักเรียนการแสดงเรียนรู้และฝึกฝน เมื่อนักเรียนการแสดงเข้าใจ และนำไปใช้จนเกิดความคุ้นเคย ก็จะเป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพสูงของนักแสดงทีเดียว

Cr: ขอขอบคุณหนังสือ “วันสดใส” อ.สดใส พันธุมโกมล
ภาพจากละครเนื้อใน